Nog ongeveer twee maanden en dan is het zover: mijn vlucht naar Zuid-Korea.
Ik ben druk bezig met de aanvraag van mijn visum, het oefenen van wat standaardzinnetjes Koreaans én met bedenken wat ik in hemelsnaam in mijn koffer ga stoppen. (Help, hoe pak je in voor vijf maanden? Ik zit al over het toegestane aantal kilo’s als ik twee weken naar Italië ga!)
Spannend. Het komt nu steeds dichterbij.
Toen ik anderhalf jaar geleden mijn reis boekte voelde ik me echt extatisch: blij, trots, onoverwinnelijk, enthousiast.
Maar naarmate de vertrekdatum dichterbij kwam, merkte ik ook ineens andere gevoelens: spanning, onzekerheid, angst voor het onbekende… en natuurlijk kwam ook de grote vraag: ehm,waarom wil ik dit ook alweer doen?!
En voordat ik het wist, schoot ik in mijn (welbekende) kop-in-het-zand-steken patroon.
Namelijk: niet meer aan denken, de negatieve gevoelens wegduwen en doen alsof het er niet is. Maar daarmee doofde ik ook mijn positieve gevoelens, zoals de blijdschap en het enthousiasme.
Ik heb inmiddels wat ervaring met persoonlijke ontwikkeling, dus ik mijn patroon vrij snel door.
Maar ja… en dan? Iets doorhebben betekent nog niet dat het daarmee meteen is opgelost.
Toen kwam de keuze.
Vermijd ik het onderwerp en zie ik het wel als het zover is? Of ga ik mijn angst onder ogen zien en toegeven dat ik het eigenlijk ook heel spannend vind?
Ik had hoe dan ook een oordeel over mezelf, want hoe kon ik het nou ineens zo eng vinden nadat ik al die maanden had geroepen er zoveel zin in te hebben en dat ik niet kon wachten om te gaan.
Na een paar weken dubben kon ik eigenlijk wel om mezelf lachen.
Want waarom moet het per se leuk óf spannend zijn, waarom kan het niet allebei?
Natuurlijk heb ik onwijs veel zin in de reis én ik vind het ook enorm spannend om in mijn eentje voor vijf maanden naar de andere kant van de wereld te gaan. Mag het!
Dus de spanning is zeker nog aanwezig en ja ik schiet soms midden in de nacht wakker omdat ik denk: help, hoe ga ik ooit de juiste metrohalte vinden in Seoel?!
Maar gelukkig voel ik ook weer mijn enthousiasme en dankbaarheid, omdat ik weet dat ik hoe dan ook een hele prachtige reis ga maken.
En hierdoor besef ik me weer hoe menselijk het is om ergens meteen een oordeel over te hebben, het gebeurde voordat ik er erg in had. Het betekent alleen niet dat ik ook naar dat oordeel hoef te luisteren!
En een mooie bonus: ik heb mijn kop niet meer in het zand zitten!
Waardoor ik in ieder geval weer een oud patroon anders heb weten te doen (voor nu dan).
Geef een reactie